SPUŚCIZNA LEONARDA

Leonardo da Vinci pozostawił kilka obrazów niedokończonych (np. Św. Hieronim — Pinakoteka, Watykan), a prowadzone przezeń eksperymenty technologiczne sprawiły, że niektóre z nich uległy znacznym zmianom. Przy malowaniu wielu obrazów korzystał z pomocy współpracowników, stąd trudności w precyzyjnym ustaleniu autorstwa. Nowatorskie rozwiązania kompozycyjne Leonarda da Vinci, np. w Pokłonie Trzech Króli czy Św. Annie Samotrzeć, znalazły odbicie w malarstwie kolejnych generacji artystów. Szczególnego rodzaju ekspresja obrazów Leonarda da Vinci wynikała m.in. ze znajomości fizjognomiki (jest uważany za ojca karykatury) i anatomii, aurę tajemniczości stwarzało tzw. sfumato (stosowany przez artystę charakterystyczny światłocień i perspektywa barwna, które przejęli jego lombardzcy następcy i naśladowcy).

Leonardo da Vinci był znakomitym rysownikiem i pozostawił większą liczbę rysunków aniżeli którykolwiek ze współczesnych mu artystów; są to prace wykonane głównie piórem, także metalowym sztyftem lub sangwiną na zagruntowanym barwnie papierze. Rysunki te obejmują wszystkie dziedziny jego rozległych zainteresowań: anatomię i zagadnienia przyrodnicze, geometrię, perspektywę, urbanistykę, mechanikę; są wśród nich szkice malarskie oraz świadectwa wielu, nigdy niezrealizowanych zamysłów.

Jako rzeźbiarz czy architekt jest znany głównie z projektów i szkiców, można sądzić, że niejednokrotnie bardziej interesowało go poszukiwanie nowych rozwiązań i metod, aniżeli ich realizacja. Największe zbiory rysunków artysty znajdują się w mediolańskiej Biblioteca Ambrosiana, na zamku Windsor i w Luwrze.

Leonardo da Vinci